Antoni Gustaw Bem

Antoni Gustaw Bem był polskim historykiem literatury i krytykiem. Urodził się 4 czerwca 1848 roku w Lipsku, a zmarł 15 kwietnia 1902 roku w Warszawie. Uczył się w Sandomierzu i Radomiu, następnie studiował filologię i historię w Szkole Głównej w Warszawie. Po studiach pracował jako nauczyciel prywatny w Kielcach i Warszawie. W latach 1879-1888 uczył w gimnazjum męskim w Kielcach, a jego uczniem był między innymi Stefan Żeromski. W 1888 roku przeniósł się do Warszawy.

Bem publikował recenzje, studia i szkice historycznoliterackie w czasopismach, między innymi w „Niwie”, „Przeglądzie Tygodniowym” i „Prawdzie”. Współtworzył zespół publicystyczny „Towarzystwo Literackie”. Tłumaczył prace Włodzimierza Spasowicza, a także dzieło Edgara Quineta „Nowy duch”, które przełożył wspólnie z Danielem Glińskim. Napisał podręczniki gramatyki polskiej oraz „Teorię poezji polskiej z przykładami w zarysie popularnym analityczno-dziejowym”, wydaną w Petersburgu w 1899 roku. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Antoni Gustaw Bem” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.